مرا عهدیست با شادی که شادی، آن من باشد!

یه عمر غصه خوردیم و از بدی روزگار شکایت کردیم! فکر کنم دیگه بس باشه!

خدایا شکرت که بهم خانواده دادی هر چند یه خانواده ساده. درسته کوتاه قامت هستم اما ممنونم که بهم سلامتی دادی. متشکرم اونقدر بهم استعداد دادی که بتونم درس بخونم، یه دانشگاه دولتی قبول بشم ... هر چند تا مقطع لیسانس بیشتر درس نخوندم اما ممنون که تونستم یه کار پیدا کنم و درآمد داشته باشم. ممنون که تونستم پیشرفت کنم. درسته امکانات شهرم خیلی کمه اما ممنونم یه جاهایی هست وقتی دلم بگیره می تونم برم. ممنونم یه جاهایی هست که میشه با 4 تا دوست یه عصر خوب بهاری رو گذروند و ....

راستی بذار یواشکی بهت بگم... من هر روز به اتفاقات خوب تری فکر می کنم. مطمئنم اگر بخوای امسال اتفاق های خوبی می افته. می دونم که می دونی دوستت دارم...

پینوشت : هنوزم یاد اون روز صبح، رو به روی ضریح حضرت عباس(ع) برام از هر لحظه ی دیگه ای پررنگ تره. باید باور کنم که رسیدن فقط به گفتن نیست. باید خواست. باید حرکت کرد. باید دلت قرص باشه به اینکه هواتو داره.

+ نوشته شده در جمعه ۱۳۹۴/۰۲/۱۱ساعت 19:14 توسط حسینی |